دانشکده طب ارومیه: نخستین دانشکده پزشکی ایران
دانشگاه علوم پزشکی ارومیه نخستین بار توسط آمریکاییان تاسیس گردید، و نخستین دانشگاه علوم پزشکی نوین است که در ایران تاسیس گردید. این دانشگاه بین سالیان ۱۸۸۱ تا ۱۹۱۸ زیر نظر آمریکاییان باقی ماند، و بعدهها به دانشگاه ارومیه تعلق گرفت.
مقدمه
هشتاد و هفت سال قبل از تاسیس آموزشکده کشاورزی رضائیه، و پنجاه و شش سال قبل از تاسیس دانشگاه تهران ، یعنی در سال ۱۸۷۸ میلادی، در یک باغ پانزده هکتاری در ارومیه، یک دانشکده پزشکی توسط میسیونرهای مذهبی آمریکایی که از ۴۰ سال و اندی قبل از آن به ارومیه وارد شده بودند احداث گردید.
سرپرستی این دانشکده که قدیمیترین مرکز آموزش عالی به سبک جدید در ایران به شمار میورد با آقای دکتر ژوزف کاکرن که خود متولد ارومیه بوده و تحصیلات پزشکی را در نیویورک گذرانده بود، بودهاست. دانشکده پزشکی ارومیه در طی پنج دوره پنج ساله و به مدت ۲۷ سال فعالیت خود، جمعا ۲۶ پزشک ایرانی را فارغ التحصیل نمود و تحویل جامعه آن روز داد. بنا بر شواهد موجود، قبل از آن تاریخ فقط سه پزشک در ارومیه مشغول طبابت بودهاند. نمونههایی از گواهینامه دوزبانه فارغ التحصیلی پزشکی این موسسه به عنوان مدرک ارزشمند در دانشگاه ارومیه امروزه هنوز موجود میباشد. در یکی از دورههای فارغ التحصیلی در سال ۱۲۷۷مظفرالدین شاه خود شخصاً همراه با دکتر کاکران گواهینامههای فارغ التحصیلی را امضا کرده و به فارغ التحصیلان اهدا نمودهاند.
همزمان با تاسیس دانشکده پزشکی رضائیه دو بیمارستان یکصد و پنجاه تختخوابی به ترتیب برای بستری شدن بیماران مرد و زن به نام (Westminster Hospital) در ارومیه تاسیس شد که اولین بیمارستانهای مدرن و مجهز در ایران به شمار میروند. دکتر کاکرن خود شخصاً ۶ دوره پزشک در این مدرسه در ارومیه تربیت نمود. جانشین وی هری پاکارد عهدهدار این منصب پس از او گردید.
قسمت اعظم هزینه احداث بیمارستان وستمینستر و مخارج پزشکان آمریکایی آن در ارومیه بین سالهای ۱۸۸۱ تا ۱۹۱۸ بر عهده شخص خیری به نام ساموئل کلمنت بود. جمعا ۳۴ فارغ التحصیل، حاصل حضور و فعالیتهای پزشکان آمریکایی در ارومیه در این سالیان است، که از این تعداد ۲۹ نفر مسیحی ، و ۵ نفر باقی همه از مسلمانان بودند.
علامه جعفری: خدایا تو را سوگند به عظمتت در این دار دنیا که جایگاه بده و بستان و معامله است موفق بفرما که ما مغبون نشویم آنچه که می گیریم بیارزد در مقابل آن سرمایه الهی حیات که از دست می دهیم