کدام نسل تنهاتر است؟

معمولا تنهایی با سالمندان پیوند خورده، اما تحقیقات جدید نشان می دهد جوانان 18تا30ساله بیش از دیگرگروه های سنی آن را تجربه می کنند. براساس داده های دفتر ملی آمار بریتانیا،33درصد از افراد 16تا 29سال «اغلب،همیشه یابعضی مواقع» احساس تنهایی دارند؛ این رقم برای گروه سنی بالای 70سال تنها 17درصد است.سازمان جهانی بهداشت نیزیافته های مشابهی درسطح جهان تاییدکرده است.

پراکندگی روابط

یکی از عوامل اصلی این پدیده، «پراکندگی روابط اجتماعی» است. جوانان اغلب با ترک خانه و شهر خود از دوستان شان دور می افتند و ارتباط با خانواده نیز کمرنگ و محدود می شود. زندگی مدرن همراه با تحرک زیاد و تغییرات شغلی مداوم باعث می شود بسیاری از جوانان احساس کنند جزئی از جمع نیستند. آدام بکت 26 ساله که از لندن به بریستول مهاجرت کرده، از تجربه خود می گوید: «خیابان ها پر از جمعیت بود و همه به نظر سرگرم دوستان شان بودند ولی من احساس می کردم به دنیای دیگری تعلق دارم.» او زمانی که به باشگاه های دو و دوچرخه سواری پیوست، توانست ارتباطات جدیدی پیدا کند و کمی از تنهایی رها شود.

ازدواج از دست رفته

تاخیر در ازدواج و فرزندآوری نیزیکی دیگر ازعوامل است.میانگین سن ازدواج در بریتانیا ازحدود20سال در دهه 1970 به 31 سال افزایش یافته است. جوانان در این دوران بیشتر به دوستان برای حمایت عاطفی وابسته هستند و اگر این روابط شکل نگیرد، تنهایی تشدید می شود. همزمان، کاهش عضویت در انجمن های اجتماعی، باشگاه ها و سازمان های مدنی، باعث شده احساس تعلق و جامعه پذیری کاهش یابد.

زندگی اشتراکی

زندگی در خانه های مشترک نیز گاهی مشکل را تشدید می کند. بر پایه تحقیقات، 5درصد جوانان در اوایل 20 سالگی تنها زندگی می کنند اما هم خانه شدن با افرادی که رابطه صمیمی با آنان ندارند، می تواند احساس تنهایی را حتی بیشتر کند. از سوی دیگر، کار از راه دور، به ویژه پس از فراگیری، مانع شکل گیری دوستی های کاری و ارتباطات اجتماعی شده است.

شبکه های اجتماعی، با وجود فراهم آوردن امکان ارتباط جهانی، گاه احساس «مقایسه و ناامیدی» را نیز تشدید می کنند. مشاهده اوقات خوش دیگران در این فضاها، جوانان را به احساس کم اهمیتی و انزوا سوق می دهد.

فرار از تنهایی

با وجود این، راهکارهایی نیز مطرح است. در برخی شهرهای بزرگ مانند لندن، پروژه هایی اجرا شده که فضاهای اجتماعی امنی را برای جوانان فراهم می کنند تا فارغ از ترس قضاوت، با هم سالان خود تعامل داشته باشند. این گونه برنامه ها در بریتانیا، افراد را به فعالیت های جمعی و گروه های خیریه پیوند می دهند؛ هرچند دسترسی به این خدمات هنوز یکسان نیست. حتی نگهداری از حیوانات خانگی نیز می تواند تا اندازه ای احساس تنهایی را تسکین دهد.

متخصصان بر این باورند که تنهایی در جوانان، صرفا یک مشکل فردی نیست بلکه نشان دهنده تحولات گسترده در سبک زندگی و ساختارهای اجتماعی عصر حاضر است. از این رو، ایجاد فضاهای مشترک، ترویج فعالیت های گروهی و تقویت نهادهای محلی می توانند گام هایی موثر در کاهش این بحران باشند.